Ander

Jongen gebruikt al zijn spaargeld om rolstoel te kopen voor oude buurman, vindt later zijn naam in haar testament - Verhaal van de dag

Een goedhartige jongen besteedt al het geld dat hij spaarde voor een fiets om een ​​rolstoel te kopen voor zijn bedlegerige buurman. Later ontdekt hij dat hij in haar testament staat.

Er waren twee dingen die Tony echt wilde voordat hij elf werd: een was zijn eigen fiets hebben; twee was om te weten wat er gebeurde in het enge huis ernaast.



'De grootmoeder van Freddy Kruger woont daar!' zei zijn vriend Stuart. Tony dacht van niet, maar hij hoorde soms 's middags de boze kreten van een vrouw. Hij vroeg het aan zijn moeder, maar zij zei hem dat hij zich met zijn eigen zaken moest bemoeien.

Zijn moeder had moeten weten dat dat zeggen tegen een tienjarige hetzelfde is als met een rode vlag zwaaien naar een stier...

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels



Twee dagen later haalde Tony de verrekijker van zijn vader van zolder en begon hij het huis van de buren te bewaken. Hij noteerde elke persoon die naar binnen en naar buiten ging, en het waren er voornamelijk twee.

Er waren de boodschappenbezorger en een lange vrouw met een zuur gezicht in verpleegstersuniform die 's morgens vroeg arriveerde en laat in de middag vertrok. Haar naam was Lydia.

Tony wist dit, want zo noemde de grootmoeder van Freddy Kruger haar toen ze tegen haar schreeuwde. Oma Freddy, zoals Tony de oude vrouw begon te noemen, was erg veeleisend.



Iedereen heeft een vriend nodig, zelfs knorrige oude dames.

Tony begreep niet waarom zuster Lydia bleef rondhangen. Dat zei hij tegen zijn moeder. 'We houden ons aan harde banen omdat we het geld nodig hebben, Tony!' zei zijn moeder. 'Ik weet precies hoe die arme verpleegster zich voelt.'

Tony's moeder zag er erg moe uit. Ze lachte niet meer zo veel sinds zijn vader stierf, en hij wist dat er weinig geld was. 'Het spijt me, mam,' zei hij. 'Zodra ik kan, zal ik een baan krijgen...'

'Je blijft bij je studie, Tony Pappino!' ze zei. 'En houd je neus buiten de zaken van onze buurman. Ze is een zieke dame en verdient haar privacy!'

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

De volgende dag zat Tony zoals gewoonlijk met zijn verrekijker achter de heggen gehurkt. Tot zijn verbazing kwam zuster Lydia niet opdagen. Was er iets met haar gebeurd?

Zo ja, hoe zit het dan met oma Freddy? Ze zou helemaal alleen zijn, met niemand om haar eten of water te brengen... Hij begon zich zorgen te maken. Toen nam hij een besluit. Hij ging naar binnen.

Eerst klopte hij op de deur, maar niemand deed open. Hij probeerde de deurknop en ontdekte dat de voordeur open was. Hij liep een donkere en stoffige hal binnen.

'Hallo?' zei Tony zo hard hij kon. 'Is hier iemand?'

'Wie is dat?' riep een stem. 'Wie je ook bent, kijk uit! Ik heb een pistool!'

'Alsjeblieft,' zei Tony. 'Ik bedoel het niet kwaad! Ik ben de buurjongen. Ik kwam alleen kijken of je iets nodig had...'

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Er viel een lange stilte, toen zei een stem chagrijnig: 'Kom binnen, ik zal niet schieten!'

Tony liep een slaapkamer binnen die net zo stoffig was als de hal. Er zat een dame op het bed, en ze had geen pistool, ze leek ook helemaal niet op Freddy Kruger.

'Is er iets dat je nodig hebt?' vroeg Ton. 'Heb je ontbijt gehad?'

'Wat ben je toch een aardige jongen!' zei de vrouw en glimlachte. Ze zag er ineens heel mooi en heel vrolijk uit. 'Ik zou graag een glas melk en een cupcake willen. Kijk wat je in de keuken vindt!'

Tony ging naar de keuken en haalde Granma Freddy-melk en wat koekjes die hij in de voorraadkast vond. Hij vroeg: 'Wat is er met je aan de hand?'

'Ouderdom, jongen,' zei de dame. 'Ik ben drieënnegentig en mijn benen werken niet meer, dus ik kan niets meer doen waar ik vroeger van genoot. Ik kan geen zonsondergangen zien en in mijn tuin zitten... Het leven is het zo niet waard! '

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Tony was het ermee eens dat dat verschrikkelijk was. Hij zat bij de dame (haar naam was Tessa, niet oma Freddy) en praatte lang met haar. Hij maakte beide sandwiches met pindakaas en jam voor de lunch en had een geweldige tijd.

De volgende dag was Lydia weer aan het werk, maar Tony bleef Tessa bezoeken. Op een dag wees hij Lydia erop dat ze de gordijnen moest openen en de meubels moest afstoffen en ze mopperde veel, maar deed het.

Hij bracht Tessa bloemen uit de tuin, maar ze zuchtte en zei dat het niet hetzelfde was. Tony vroeg Lydia waarom Tessa geen rolstoel had.

'Ze weigert!' Lydia legde het uit. 'Ze zegt dat ze geen kreupele is en dat de benen die God haar gaf goed genoeg waren voor drieënnegentig jaar... Ze is een koppige oude meerkoet!'

Tony ging naar huis en dacht en dacht. Toen had hij een geweldig idee. Hij vroeg zijn moeder om hem naar een oude tweedehandswinkel te brengen die hij in de stad had gezien, en daar kocht hij een tweedehands rolstoel.

'Maar Tony,' zei zijn moeder. 'Je hebt de afgelopen twee jaar voor een fiets gespaard! Je geeft al je geld uit aan die rolstoel?'

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

'Mam,' zei hij. 'Mijn benen werken prima, hè? Ik heb niet ECHT een fiets nodig, en Tessa heeft ECHT een rolstoel nodig, maar ze weet het niet. Laat me haar helpen, mam, alsjeblieft?'

Tony's moeder stemde met tegenzin in en ze namen de rolstoel mee naar Tessa's huis. Toen ze het zag, viel haar mond open. 'Wat is dat?' vroeg ze boos. 'Denk je dat ik kreupel ben?'

'Ik denk dat je de zonsondergang en je rozen wilt zien,' zei Tony. 'En als ik jou was, zou ik mijn tijd niet verspillen aan driftbuien als ik plezier zou kunnen hebben!'

Tessa staarde Tony aan en begon toen te lachen. 'Breng dat ding hierheen, Tony. Ik wil de azalea's en de aronskelken zien. Ik weet zeker dat Lydia ze allemaal heeft vermoord. De vrouw had zwarte duimen!'

Vanaf dat moment bracht Tessa het grootste deel van haar tijd buiten door en Tony bezocht haar elke dag. Ze sloot zelfs vriendschap met Tony's moeder. Toen Tessa vierennegentig werd, nodigde ze hen uit voor de thee.

Zij (en Lydia) zaten allemaal rond de tafel taart te eten toen een man van middelbare leeftijd met een dik gezicht en geen kin naar binnen stormde. Hij zwaaide met een papier in de lucht en hij keek erg boos.

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

'Wat heb je gedaan, moeder?' hij schreeuwde. 'Ik vecht dit aan! Je bent vierennegentig, je kunt niet worden vertrouwd om je testament te veranderen! Ik zal de dokter je seniel laten verklaren...'

Tessa ging rechtop zitten in haar rolstoel. Ze was niet in het minst bang voor de schreeuwende man. 'Rustig maar, Edgar,' snauwde ze. 'De dag dat ik mijn testament veranderde, liet ik me onderzoeken door twee artsen.

'Ik ben gezond van geest, wat de toestand van mijn oude lichaam ook is. Ja, ik heb je onterfd, en het komt je goed van pas. Je hebt me al twee jaar niet bezocht en je komt hier binnen en stelt eisen?

'Je bent een hebzuchtige idioot, Edgar. Ik laat dit huis en mijn spaargeld na aan deze jongen omdat hij het verdient. Weet je wat hij deed? Hij gebruikte het geld dat hij voor een fiets had gespaard om voor een oude vrouw een rolstoel te kopen Hij is aardig, liefdevol en attent. Wat ben JIJ, Edgar?'

Edgar werd donkerpaars en het leek alsof hij zou ontploffen. Toen draaide hij zich om en stampte naar buiten, de deur dichtslaand zodat elk raam rammelde.

'Tessa...' zei Tony's moeder. 'Je kunt niet...'

  Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Alleen ter illustratie | Bron: Pexels

Tessa glimlachte. 'Ik kan doen wat ik wil,' zei ze kalm. 'En ik wil dat jij en deze geweldige jongen een beter leven hebben. Zie je, hij gaf me mijn zonsondergangen en mijn azalea's terug, en vooral hoop!'

Wat kunnen we leren van dit verhaal?

  • Iedereen heeft een vriend nodig, zelfs knorrige oude dames. Tony hielp Tessa te beseffen dat het leven hoe dan ook de moeite waard is, en dat we nog steeds kunnen genieten van zonsondergangen en tuinen, zelfs als we niet kunnen lopen.
  • Echte vrienden zullen alles opofferen om anderen te helpen. Tony gaf zijn droom op om een ​​fiets te hebben zodat hij Tessa kon helpen.

Deel dit verhaal met je vrienden. Het kan hun dag opfleuren en hen inspireren.

Als je dit verhaal leuk vond, vind je het misschien ook leuk deze over een tienjarige jongen die zijn bejaarde buurvrouw helpt haar boodschappen te dragen en in ruil daarvoor vertelt ze hem haar prachtige verhalen. Jaren later ontvangt hij de verhalen als erfenis.

Dit stuk is geïnspireerd op verhalen uit het dagelijks leven van onze lezers en geschreven door een professionele schrijver. Elke gelijkenis met echte namen of locaties is puur toeval. Alle afbeeldingen zijn alleen ter illustratie. Deel je verhaal met ons; misschien zal het iemands leven veranderen. Als je je verhaal wilt delen, stuur het dan naar info@vivacello.org .